triptosomewhere

değişik formlar...

2011-02-28T12:36:00.000-08:00

Disarida deli gibi yagmur yagiyor ve ben buna kararliyim... Basima ne gelirse gelsin, su damlasi formuna girmek istiyorum.

Pencereden atliyorum, diğer damlaların arasina karisiyorum, ruzgarin da esintisiyle allahtan biraz havada kaliyorum da, damlalar gibi dusme zevkini tatmis oluyorum. Bir cig damlasiysan daha sabit bir sekilde kaliyorsun ve hafif de soguk oluyorsun. Ben daha ozgur bir suyum, biraz yola dusmeyi seviyorum. Oyle herhangi bir cicegin ustunde cicek beni icene kadar bekleyemem...

Diger damlalarla birlesiyoruz, bir alanda bizi buyuk bir damla topluyor... Sonra kimse onu izlemiyor, bunu sevdim, bir lidere gerek yok yani.. Herkes kafasina gore takiliyor. Sonra cimenlerin arasinda bir su birikintisine katiliyoruz, belli ki onlar da onceden su damlasiydi, simdi su birikintisi olmuslar.. Oraya bagli kalicak miyiz peki demeden, kopegin teki geliyor, suda oyun oynamaya basliyor, yani bizim uzerimizde eseleniyor, yuvarlaniyor, hepimiz ayri yerlere dagiliyoruz. Ben bir sure kopegin uzerinde kaliyorum, sonra oradan hooop baska yere ucuyorum. Yola tasinmisim galiba... Bir kanal kapagindan pis damlalarin icine katiliyoruz... Sanirim damla olmak varsa, buna da katlanmak gerekiyor... Hep beraber surukleniyoruz, oyuncaklar, toplar, kondomlar ve Alice Harikalar Diyari'nda gibi ama yatay bir tunel, fareler gore gore diger damlalara tutunmus gidiyorum. Sonumuz hayra alamet heralde,,, Pek sorgulamiyor etrafimdakiler, bir kanal deliginden suya daliyorum, ne zaman arinacagim belli degil...

Akintiyla nereye gittigim belli degil, galiba Thames nehrindeyim, derlerdi zaten nehir de cok kirlendi diye inanmazdim... Kendimi birden inanilmaz guzel bir gol de buluyorum, nasil geldim, ne ara geldim belli degil.. Etrafta guzel agaclar, sazliklar... Ordekler suzuluyor, birkac kopek sesi duyuyorum :) Bir yandan da yagmur yagiyor, baska ozgur ruhlu damlalar katiliyor aramiza, birkaciyla arkadas oluyorum ve yasadigim kucuk macerayi anlatiyorum. Genc bir ciftin sesini duyuyoruz, kahkahalarla bize dogru kosuyorlar, biz de gulerek karsiliyoruz onlari, kiyafetleri golun kenarinda, kendilerini ciplak suya atiyorlar... Kimse garip karsilamiyor.. Benimle beraber birkacimiz kizin uzun saclarina biniyoruz ve karaya cikiyoruz.

Saclarindan bazi arkadaslarimiz dusuyor ve bazilari da ustunden yere suzuluyor. Ben sacinda kalmayi beceriyorum, golun sahilinde yagmurdan sonra cok guzel bir gunes aciyor, bir anda acaba ruzgar olsam ya da havada asili kalsam nasil olur diye dusunuyorum. Gunesin sicakligiyla iyice mayisiyorum... Icim isiniyor, isiniyor... Hafiflemeye basliyorum. Ahh, icimden gecen oldu galiba, simdi buhar oldum, biraz sicagim hala ama cikan ruzgarla iyice serinleyecegim ve uzaklara gidecegim gibi geliyor. Yukaridan esen serin bir ruzgara katiliyorum ve nereye gidecegimi bilmeden ucuyorum...

(bozayısıt'ın isteği üzerine...)

beynimi, ruhumu emme ey şeytan!

2011-01-03T08:17:00.000-08:00

Bilgisayar başında durdukça midesi bulanan var mıdır bilmiyorum ama benim artık wheneverland deyimiyle ok. computerluktan çıkıp, deliliğe doğru kaydığımı hissediyorum. Ekrana baktıkça mide bulantısı, iç sıkıntısı geliyor. Hem ondan kopamıyorum hem de onsuz kalmak için neler veririm...

Tüm bilgisayarlara kısmi, işyerimdeki bilgisayara tümüyle bir nefretim var... Başka şekilde yaşayamıyoruz ve yüzüm gittikçe donuklaşıyor, gözlerimi kırpıştırırken windows pencerelerini görüyorum... Ruhum emilmiş de sanki duygularım web sitelerinden yaratılmış gibi hissediyorum. Bu rutin beni öldürüyor ya da bedenime ve ruhuma bu boktan bilgisayar sahip olmaya başladı. Aynı hisleri sizin de paylaştığınızı biliyorum.

22 Ekim 2010

2010-10-22T08:35:00.000-07:00

Bu aralar sabrı deneyimliyorum. Pek alışık olmadığım şey amma velakin... Ayrıca nasıl da sabredilir onu da bilemiyorum. Sonucunda her zaman işe yarar mı onu da bilemiyorum... Favori isim tamlamam "bilinmezlikler denizi". Herşeyi yeni baştan sorguluyorum. Herşeyin gerçekliğini yeniden sorguluyorum, ve bu beni fena şekilde değiştiriyor. Kaybedip, kaybedip yeniden buluyorum. Neyi bulduğumu da bilmiyorum. İçim ne diyor, beni nereye götürüyor. Hayaller saçma mı, boş hayallere inanan bir insan mıyım, hayal aleminde mi yaşıyorum? Yoksa hayal kurmak güzel midir, hayallerle mi var oluruz. Zıtlıklar diyarı.
Bütün yargılarım, hayata dair düşüncelerim sarsılıyor şu anda. Yer değiştiriyorlar...
Ben de sabit gibi gözüksem de devamlı değişiyorum demek ki... Ve ne tuhaf yüzleşebildiğim yer bir tek yazılar.

lomo yavrusu.

2010-07-26T07:07:00.000-07:00

Tatile çıkarmak için cıvıl cıvıl bir grup görüyorum.

2010-07-26T06:49:00.000-07:00

2010 yekpare haydarpaşa projeksiyon gösterisi.

2010-06-05T00:18:00.000-07:00

Haydarpaşa'ya projeksiyonla yansıtılarak yapılan Yekpare projeksiyon gösterisini şiddetle tavsiye ediyorum.

Yekpare, 3-6 Haziran tarihleri arasında Kadıköy'deki Beşiktaş-Karaköy iskeleleri arasından rahatça izlenebilir. Yekpare 15 dakika sürüyor ve 15 dakika için orada beklediğinize bayağı değiyor. İstanbul'da bu kadar güzel bir bina varken hem içi hem de cephelerinin daha önce kullanılmaması çok tuhaftı zaten.

Projeksiyon gösterisinin proje yöneticiliği Erdem Dilbaz'a ait olup, sanat yönetmenliği Candaş Şişman ve Deniz Kader; müzik Görkem Şen tarafından yapılmış. Anladığım kadarıyla ekiplerinin adı nerdworking ve bundan sonra ellerini attıkları her proje çok başarılı olacak. Ya da başka projeleri de var ama ben takip edememişim.

Buraya görüntülerle ilgili fotoğraf koymak isterdim ama o sırada fotoğraf çekmektense doya doya izlemeyi yeğledim.

Bence bu tarihler arasında Kadıköy'e yolunuzu düşürün ve tam 21.15'te Yekpare Projeksiyon gösterisini izleyin...

Bu arada ne kadar iyi çalıştıklarını, Haydarpaşa Garı'nın cephesine yansıttıklarını projeksiyonun binanın yapısına göre ayarlanıp, camları, binanın kulelerinin ve katlarının yapılarına göre ince ince tasarlandığından anlayabilirsiniz.

SUPERDRAW!

2010-05-03T13:02:00.000-07:00

Bu aralar keşfettiğim, herkesin saçmasapan çizimlerini koyabilecekleri site.
Masabaşı çalışırken uzun saatler sonucu kafayı yiyen herkesin girip bir şeyler yapabileceği kıvamda bir alan.

http://www.superfreedraw.com/index.php

böyle bir şey diyordum.

2010-05-03T12:53:00.000-07:00

2010-02-14T11:58:00.001-08:00

sildim.

2009-12-06T13:16:00.000-08:00

Evden işe işten eve kafasındayken, kendimizi yeni bir şeylere atıyoruz her haftasonu. Ya da her haftasonu bir önceki haftasonunun da bir tekrarı oluyor son bir aydır. O zaman şöyle diyebiliriz: Her haftaiçi iş kendisinin bir tekrarıysa eğer, ki bundan artık memur bir işim olduğu anlamını da çıkarabiliriz, o zaman haftasonları da belli bir rutine oturduysa mekansal ve yapılan şeyler olarak, biz haftada yedi gün aynı şeyleri yapıyoruz. Biraz bunalım oldu di mi... Bu pazarı saymayalım, bugün sevdiğim bir şeye başladım. Fark yaratmam lazım, fark yaratmak lazım. Bilmiyorum bu kasılarak mı yapılır, kendiliğinden mi olur ama bir şekilde olmalı.
Blogum son zamanlarda tam bir "Sevgili Günlük" havasına büründü. Yakın zamanda bu konsept değiştirile!

2009-10-28T16:16:00.000-07:00

En önemli mesele şu:(a)insanlar asla mükemmel değil ama aşk mükemmel olabilir, (b)bayağılar ile aşağılık olanları değiştirmenin yegane yolu bu ve (c) bunu yapmak onu yaratır. Sevmek aşkı yaratır. Sevmek kendi kendini yaratır. Mükemmel aşkı yaratmak yerine mükemmel aşığı arayarak boşa zaman harcıyoruz. Aşkı kalıcı kılmanın yolu mükemmel aşkı yaratmak olamaz mı?

Bernard ertesi gün ona şu yanıtı yolladı:

Aşk en uç noktadaki kanun kaçağı. Herhangi bir kurala bağlı kalması imkansız. Saygı ve itaat yeminleri etmek yerine, yardım ve yataklık edeceğimiz sözünü vermeliyiz belki. Demek ki güvenlik söz konusu değil..

"Kalıcı" ve "kılmak" sözleri uygun değil. Sana olan aşkım herşeyden bağımsız. Ben seni karşılıksız seviyorum.

Leigh-Cheri dışarı, böğürtlenlerin yanına gitti ve ağladı. "Dünyanın öbür ucuna dek onun peşinde gideceğim." diye hıçkıra hıçkıra ağladı.

Evet şekerim ama dünyanın bir ucu yok. Kolomb bunu saptamıştı.

Tom Robbins-Ağaçkakan.

Yeni hafta.

2009-10-26T04:49:00.000-07:00

Bu aralar kafamda bir sürü yapmak istediğim, henüz yapamadığım ya da hiç harekete geçmediğim projeler uçuşuyor. Bir kısmını elbit ile beraber gerçekten gün batiminde bir yandan birşeyler içip, bir yandan hayal kurarak kafamızda yapıyoruz, gerçeğe de geçiricez elbet.

Hayalperset olmanın böyle iyi yanları ve kötü yanları var işte... Çok hayal kurmak bazen hiç harekete geçememek ya da yapmak gereken birçok şeyin içinde bir anda hangisinden başlayacağını bilemeyip boğulmak... Şu anda gerçekleşememe durumundan hiç bahsetmiyorum, daha hiç birşey yapmadan peşin hüküm vermek aşırı pesimistliğin yanında düşünce ve mantık olarak da çok saçma geliyor bana.
Evet nerede kalmıştık, atılacak maillar, yazılacak yazılar, çizilecek hayaller ve odamda çalışma masası gibi kullandığım yatağımın üzerindeki dağınıklık, defterler, kalemler. Sanırım işimin başına dönmeliyim.

Bir hafta önce...

2009-10-20T02:36:00.000-07:00

Bir hafta önce sahilde çok kuvvetli bir lodos vardı. Gemiler ve tekneler romanlarda betimlendiği gibi ceviz kabuğu misali savruluyorlardı. Biz ise doğanın kızgınlığını çıkarırcasına dalgalarını savurmasından, sahilde gelen geçeni sırılsıklam yapması ihtimalinden korkmayarak Teletubbies tepesine konuşlandık.
Biramızı cipsimizi alarak dalgaların gelişini, insanların çil yavrusu gibi dağılıp, koşmalarını izledik. Eğer bir gün kıyamet koparsa aynı şekilde biramızı ve cipsimizi alıp en güzel yerden seyretme kararımızı aldık. Çünkü öyle bir durumda kuzu kuzu evde oturup sonumuzu beklemek gerçekten bir son için çok sıkıcı olabilir...

Spoon!

2009-10-20T02:17:00.000-07:00

Diyorumki sıkıntılı zamanlarımda Tick gelse, antikahramanlara karşı en saçma durumlarda bile beni korusa, onlara karşı savaşsa. Ben de Arthur yerine geçsem. Beraber tüm kötülüklere karşı savaşsak...
Sonra eve gelip hiç birşey olmamış gibi yemek yapıp, dvd izlesek. Ben arkadaşlarımla bisiklete binmeye çıksam, o da yaşadığımız maceraları yazsa bir kenara sonra onları kendi kendimize çeksek. Ama kötü adamlar bizim kafadan uydurduğumuz tipler olsa. Yani bıyıklı sıkıcı bir amca yerine yeşil koca kafalı bıyıklı bir amca bile olabilir... Herşey çok daha güzel olmaz mıydı?

Bi de Rocko's Modern Life'dan Rocko ve onun obez arkadaşı erkek inek Heffer var. Onunla da ne buluyorsak yiyip, Rocko'nun olgun anlayışlı halini kullanıp onu zıvanadan çıkartabiliriz. Bence kedimle Rocko'nun köpeği Spunky çok iyi anlaşabilirler.

Komşumuz Bighead'lerden Ed bazen çok sıkıcı olabiliyor ama karısı gayet anaç bir kadın. Yemeğimiz bitince bize yaptığı sinekli payı getirebilir. Ama ben yiyemem. Hayat en sevdiğiniz arkadaşlarınız etrafınızda olunca daha bi çekilir oluyor. (Karton karakterler değil, gerçek anlamda söylüyorum bunu.)

İki tekerlek.

2009-09-17T04:01:00.000-07:00

Hayatın basit ama anlamsız olduğu dönemler var... (Hayat aslında çok da komplike değil, biz bence onu bu hale getiriyoruz. ) Ya da benim hayatımdaki evreler böyle; sıkıcı, belirsiz ve bilmiyorum belki tekdüze.
Bir de bisiklete binmek var ama günbatimiiçkisi'nin de dediği gibi pedala bastığın zaman bütün sıkıntılarını, üzüntülerini ve yorgunluğunu her çevirdiğin pedalla atmak var. Tazelenmek ve yenilenmek var. Her zaman derim, bisikletim olduğu zaman kendimi yalnız hissetmem yollarda. Bazen seni en yakınında daha çok dinler, seksten daha iyi gelir.
Hem 2 tekerlek özgürlüktür...

Yaz bitmişken...

2009-09-02T06:56:00.000-07:00

Yaz biterken hala yazı bekleyen şarkılar dinliyorum: Flunk-Sitting on my Balcony, The Clientele-Here comes the Phantom.
Ne yazık ki link veremiyorum, çünkü grupların myspacelerinde bu şarkılar yok... Evet, grupların en sevilen şarkıları değil ama en neşeli ve hayata en mutlu bakan şarkıları. Yazın henüz bitmesine rağmen 1 aydır saçma bir mutlulukla bu şarkıları dinleyip, garip bir heyecanla yeniden yazı bekliyorum. Planlar yapıyorum, o güzel 3 aya hiç birşey sığdıramıyorum...

April in my mind, but I can't sleep
So I take a walk under the trees
What did I see? Summer waits the leaves
As lovely as I've ever known
Happiness just comes and goes

My heart is playing like a violin
Sunday, and she called again
Now where can I go?
Somewhere the wind don't blow me back into the conversations
Promises and situations, yeah
It's all constant, in the air.

The phantom finds you cryin' in the streets
Lonely cops pick flowers on their beats
And what do they see? Summer waits in the leaves
As lovely as they've ever known
Happiness just comes and goes

My heart is playing like a violin
Sunday and she called again
All of the dreams that you dream
I hope that they are all of me
I hope that they are all of me

It's the phantom
Here comes the phantom

çARŞAMBA eTkİNLİĞİ

2009-04-09T13:04:00.000-07:00

Çarşamba günleri benim günüm. Dün bisikletimi aldım Haydarpaşa'ya kadar gittim, dönerken de trene bindim... Kısa bir yolculuk ve kendimi azıcık bile olsa gezgin gibi hissettim. Ve yeniden anladım ki, kapalı kaldıkça yerimizden kımıldamadıkça kendimizi daha mutsuz hissediyoruz. Şu kadar kısa bir yol bile beni bu kadar mutlu ediyorsa... Ya da yazık mı demeliyim kendime...

Beautiful Sunday Evening

2009-03-08T11:11:00.000-07:00

Pazar günleri mayışmayı çok seviyorum. Eskiden okul günlerinde Pazar günleri anlamsız bir ağrı girerdi karnıma, o güzelim günü Pazar sendromuyla heba ederdim. Ama şimdi akıllandım ertesi gün iş olsa dahi çok dert etmiyorum, yaş gereği karın ağrısı da yaşamıyorum. Eğer kışsa bugünü evde kalıp mayışmayla, güzel bir kahvaltı edip, battaniye altında tüm gün kitap okuma, boş boş TV.ye bakma ve sahilde yürüyüşle ödüllendiriyorum. Yani kendimi ödüllendiriyorum. Çünkü bugün diğer günlerden daha özel bence. Cumartesi ne kadar eğlenmek, dışarı çıkmak zorunda olsa da Pazar günü o kadar içimize dönmemizi, daha fazla kendimizle ilgilenmemizi hatta kendimizi şımartmamızı gerektiriyor. Tabi bu saatlerde Pazar gününün sonlarına doğru yaklaşıyoruz, o yüzden biraz bilgisayardan uzaklaşarak son saatlerimin keyfini çıkarmak istiyorum..

Bu da kedim, o da bu şekilde keyfini çıkarıyor günün. Onun için her gün aynı olsa da ben yine de kendisinin koyayım buraya.

Ahh güzel bitterler...

2009-02-19T05:47:00.000-08:00

Off evde oturma bana hiç yaramadı. 100 kilo olana kadar yemek yiyicem diyordum. Sanırım sözümde duran bir insanmışımki dün giydiğim kotu bugün giyerken zorlandım. Çok acilinden bir şeyler yapmam lazım. Mesela işe o güzel bitter çikolataları yemeyi keserek mi başlasam. Ahh bitter senden nasıl vazgeçebilirim. Ya da üst üste alakasız şeyleri yemeyi kesmem lazım. Kedimle ben tam bir pisboğazlılık örneğiyiz. İkimizde günü buzdolabının önünde geçiriyoruz. Hayat çok zor, çok... Niptuck'taki koltuğa yapışan kadın olmak istemiyorum gerçekten.

Müzik ve Arkadaşlar İyidir.

2009-02-12T05:36:00.000-08:00

Canın sıkkınken müzik dinlemek ne tarz olursa olsun iyi geliyor. Indie'si farklı, çingene müziği farklı iyi geliyor kalbe. O yüzden güzel müzik dinleyen de arkadaşlarınız da varsa böyle dönemlerde hemen küçük çaplı bir alışverişe girişiyorsunuz. Ve daha öğreneceğim çok şey var diyorsunuz bir kere daha. Müzik dünyasının küçük bir bölümünü bilmek bana çok acı veriyor.

Bu aralar en çok dinlediğim parçaları bu bloga giren çıkan birileri varsa paylaşmak isterim. İlki, onlara ait çok az mp3e sahip olduğum Norrda. Biraz geç ulaştım kendilerine ama benim gibi etnik öğeleri seviyorsanız kesinlikle dinlemelisiniz. Hatunun o kadar güzel sesi varki, kıskanmamak elde değil. Diğerleri de muhtelif güzel müzikler yapan insanlar.

Bknz. http://www.myspace.com/norrda
http://www.myspace.com/therepublictigers
http://www.myspace.com/allindiaradio

Herkes Kendi Kedisini Arar.

2009-02-04T05:30:00.000-08:00

Herkesin kendisine göre bir depresyon hırkası vardır ve hatta zorunluluktur olmalıdır. Zor zamanlarında dolabınının bir köşesinde durmalı, karanlıktan yine günışığına çıkmalı ve giyilmelidir. Genelde en itina edilmeyen hırkalardan biri olduğu halde, en güzel gözükenlerden de biridir bana kalırsa.

İnsanı sıcacık sarıp sarmalar, kendini güvende hissedersin, onunla daha bir cool olursun. Yaratıcı ve depresif bir döneme giriyorum lütfen hemen bana hırkamı verin dersin, denebilir... En imrendiğim depresyon hırkası haliyle Kurt Cobain'in unplugged'da giydiği eski tüylenmiş örgü yeşil hırkadır. Kesinlikle mükemmeldir ve depresyon hırkasının da çıkış noktasıdır. Kurt hayranı değilim ama unplugged'da kendisine ayrı bir saygı duyuyorum.

Benim depresyon hırkam kahve-yeşil arası, bugüne kadar yeterince giyildi ve bu yüzden de eskidi. Hala da giyilmeye devam ediliyor. Kocaman yakasının içine boynumu ve kafamı saklayabiliyorum ve böylece beni ani darbelerden de koruyor. İçime ne kadar şık bir şey giysem de onu saklayabiliyor, yüzüme ayrı bir ışık kazandırıyor. O yüzden onu çok seviyorum ve herkesin böyle bir hırkası olmasını diliyorum.

BOŞ EV

2009-01-29T11:28:00.000-08:00

evimi özlemişim. Home sweet home'u bu işi yaparken daha iyi anlıyorum. Ama daha çok yalnız kalmayı sevmişim anlaşılan. Kapıdan girer girmez ilk işim müziğimi açıp, maillarımı kontrol edip yazı yazmak oldu. Sonra da ilk işim ev yemeği yiyip, ayaklarımı uzatmak ve anlamsızca mayışmak olmalı.

Aslına bakarsan çok da eve bağımlı olmayı sevmiyorum gibi geliyor, kişisel rahatlığımı seviyorum daha çok ve bunu herhangi bir yerde sağladığım zaman da çok da önemli değil nerede ne şekilde olduğum. Belki de çalıştığım yer şu anda huzurlu olduğu için pek de arayış içinde değilim. Konudan konuya atladım, bugün pek bi günlük havasında oldu yazım. Eskiden günlüğümü herkesten köşe bucak kaçırırdım, okunursa hangi rezilliklerin başıma geleceğini düşünürdüm. Şimdi evet belli sınırlar içinde yazıyorum bir şeyleri ama yine de Türkçe bilen bir avuç insan kafasına göre okuyor bunları...

Ev konusuna gelirsek, sıcak ortam, yumuşak koltuk kesinlikle sandalye tepesi değil ve ev yemeği beni kendime getirecek ve EN ÖNEMLİSİ YATAĞIMDA UZUN BİR UYKU. Bir de müziklerim.
Düşüncesi bile güzel. Şimdi bunları yapmaya ben.

Hande.

Wanted: Le Petit Prince

2008-12-28T13:11:00.000-08:00

Sene 1991 dokuz yaşımdayken doğumgünü hediyesi olarak Elif Çakın'ın bana hediye ettiği Küçük Prens kitabımı 2001 senesinde arkadaşlarımdan birine verdim. Kitabım bana geri dönmedi ne yazık ki... Görenlerin ya da okuyanların bana haber vermesini rica ediyorum. Kitabı diğerlerinden ayıran belirli özellikler: İlk sayfasında bana ithafen yazılmış bir söz altında "Elif Çakın" yazıyor. İçinde benim için önemli sözlerin altı kalemle çizilmiş. Özellikle kitap "gerçeğin mayası gözle görülmeyendir" cümlesinden tanınabilir. Çünkü eski çevirisi ve benim için en değerli olan çevirisinde gerçeğin mayası gözle görülmeyendir yazar. Kitabın diğer bir özelliği de 9 sene boyunca her yıl okunmuş olması o yüzden yıpranmış gözükmesidir. Tekrarlıyorum görenlerin ya da eline geçip de okuyanların bana bu sayfadan ulaşması rica olunur.

Bu da Küçük Prens'in Çin versiyonu. Şekil 1A'da görüldüğü üzere Küçük Prens'imizin gözleri çekik ve B612 gezegeni de olduğundan daha farklı. Olsun bu da değişik olmuş, beğendim ben.

Dinleyiniz:

2008-12-20T12:55:00.000-08:00

Sonbahar ve kışa Kent yakışır... Ama en çok kışa yakışır. Hem kuzeyli oldukları için hem de yeterince hüzünlü oldukları için. Bana öyle geliyor ki dinlerken hep bir kuzey rüzgarı esintisi var kulağımda. Bilmediğim bir dil, beni duygulandırıyor. Üstüne üstlük dinlerken sanki bizim dünyamıza ait olmayan bir dilin müziklerini dinliyormuşum gibi geliyor. Belki farklı bir dünyada Middle Earth gibi bir yerde bizim gibi eli ayağı olmayan değişik canlılar dinliyor, ve hep orda kızıl renkli ya da gri-mavi bir hava var. O yüzden yolda kendi kendime kulağımda Kentle yürürken, boyut değiştiriyorum. Bir anda yürüdüğüm yollar daha eğlenceli, daha değişik geliyor. Aslında bir yandan hüzünlenirken, bir yandan da öyle bir his yaşamak çok güzel bir duygu. Aşk acısı yaşamış, yerleri donmuş soğuk bir Nordik gece yaşayıp sokakları tek başıma arşınlarken bir anda diğer şarkıyla kendimi Middle Earth gibi bir ortamda buluyorum. Hazır bu kadar övmüşken biraz gruptan da bahsedeyim.

1990 yılında İsveç'in Eskilstuna şehrinde kurulan Kent üyelerini Joakim Berg lead vocals/guitar'da, Martin Sköld keyboard'da, Markus Mustonen drums, back vocals, keyboard piano, Sami Sirvio lead guitar ve keyboarddadır, Thomas Bergqist ise sythesizerda grubun performanslarını dillendirir. On albümün ikisi İngilizce'dir, yine de İsveççe'yi tercih ettiğimi söyleyebilirim. En güzelleri Du&Dag Höden ve Hagnesta Hill'dir. Şarkılarına eşlik edemesem de bence şarkılarının adlarını söylemek bile yeterince havalı. Bir de yakışıklı soğuk kuzey tiplerini görelim.
Bakınız grup elemanları için:

Yazarken de dinlenesi: Du&Dag Höden albümü-Romeo återvänder ensam
Mannen I Den Vita Hatten
Hagnesta Hill albümünden ise Kevlar Soul

Water, Air, Earth and Fire

2008-12-09T00:47:00.000-08:00

"The divine medium who has descended upon the mortal world."

Avatar: The Last Airbender.

Muhtemelen ben geç keşfettim. Ama son 1 yıldır devamlı tekrarlanan bölümleriyle izlediğim çizgi film serisi Avatar: The Last Airbender, dünyanın en güzel çizgi filmlerinden bir tanesi. Zaten aldığı ödüller de ne kadar iyi olduğunu gösteriyor. Hatta biraz daha ileri gidersem oluşturduğu mantığa ve matematiğe göre bence Heroes gibi kahramanlık ve doğa üstü güçler dizilerinden bile daha iyi olabilir.
Çıkışı Hint felsefesi olan Uzakdoğu, Yunan felsefesindeki elementlerden ve onları ifade eden tanrılardan beslenen senaryonun konusu; element tanrılarının dünyada insan bedeninde ya da bir vücutta vuku bulup, dünyada kötüden sonra bozulan dengeyi düzeltmek ve dünyayı kötüden korumak. Çizgi filmde her elementin kendine özgü özellikleri olan ırkları var. Ve ben kesinlikle her şeyin içinde olması gereken Hava elementi olmak isterdim.

Yaptığım küçük çaplı araştırmaya göre Sankritçe'de Avatāra olan Avatar'ın gerçek anlamının descent kelimesinden geliyor. Bana kalırsa anlamı sözlükteki Türkçe karşılığı değil "cemre" kelimesini daha çok ifade ediyor. Baş kahramanımız Aang'in başındaki Avatar işaretinin zor durumlarda yanması ve tüm güçlerin onda toplanması ise Hinduizm, Budist felsefesi ve meditasyonda da çokça ifade edilen çakra (chakra) noktalarının harekete geçmesi.

Bu da kahramanlarımızı tüm kötülüklerden koruyan onların yol arkadaşı uçan bilge bizon Appa.

TripToSomewhere Please

2008-12-03T14:40:00.000-08:00

Resmi üçüncü blogumu huzurlarınıza sunmuş bulunuyorum. Daha önceki sevgili bloglarım samansayfa ve somekindofsnail'a ne olduğuna dair hiç bir bilgim yok. Heralde büyüdüler ve bensiz de yapabileceklerine karar verip, kanatlanıp gittiler.

Sevgili üçüncü blogum benimle kalmayı tercih ederse, bundan sonra onu her gittiğim yere sürüklemeyi planlıyorum. Planlıyorum, planlıyorum ve planlıyorum.
Üç kere söyleyince dileğimin gerçekleşeceğini ve bolca gezip blog yazacağımı umuyorum.

Hande.